Voor de tweede keer in één maand is er ingebroken in het pand waar Kiek Op Herstel zat. De eerste keer bleef het “bij” een inbraak in het gebouw. De tweede keer… niet. Toen is er bij veel kantoortjes ingebroken. Ook bij Kiek. Er is wat gestolen. Materiaal. Dingen. Vervangbaar. Maar het ergste wat er is meegenomen, is iets wat je niet zomaar opnieuw koopt: mijn gevoel van veiligheid. En dat raakte meer dan ik had verwacht. Het raakte ook een oude laag. Een eerdere inbraak bij ons thuis, heel lang geleden. Dat gevoel ligt opgeslagen, wachtend tot het opnieuw aangeraakt wordt. Dat kantoor was mijn plekje. De plek waar Kiek Op Herstel is geboren. Waar ik met zorg, aandacht en vertrouwen mensen ontvang.
Waar veiligheid geen bijzaak is, maar de basis.
Ik heb het nog geprobeerd. Ik ben er nog gaan werken. Maar ik zat met mijn deur op slot. En dat voelde niet goed. Het eerste wat ik wil, is veiligheid bieden. Voor mezelf, maar zeker voor de mensen die bij Kiek Op Herstel komen.
Na veel nadenken heb ik daarom besloten om verder te gaan op een andere locatie. Dichtbij. Sterker nog: in dezelfde straat. Maar dit voelt anders. Dit voelt veilig.
Voor nu zit Kiek Op Herstel in een tijdelijke ruimte. Een mooie, grote ruimte. En straks, als mijn eigen kantoortje klaar is, verhuizen we intern naar een kleinere plek.
Dus: snel schakelen. Uitzoeken. Inpakken. Hubby heeft super goed geholpen, ik denk dat hij wel twee auto’s vol heeft overgebracht. Voor de kasten hadden we gelukkig hulp, want die bleken dus echt loodzwaar. (sorry :-))
Nu eerst uitpakken wat nodig is. Want anders blijf je inpakken. En dan gewoon gaan draaien. Later richten we het opnieuw in.
Mijn eigen ruimte is nu heel licht, ook door de stucloper. Alleen… daaronder zit een nogal lelijke blauwe vloer. Ik ben een beetje bang dat het straks toch weer donker wordt.
Dus:
weet iemand waar ik super goedkoop licht vinyl (of iets vergelijkbaars) kan kopen? Ik heb ongeveer 6 x 4 meter nodig. Let me know. #dtv
Voor nu weer stap voor stap en op naar een plek waar veiligheid weer vanzelfsprekend mag zijn.
Morgen lever ik de sleutels van de oude locatie in. En dat vind ik eerlijk gezegd best een stap.
Afscheid nemen is niet mijn sterkste kant. Niet van mensen, niet van plekken, niet van fases, niet van wat ooit veilig voelde.
Het voelt definitief. Alsof je echt zegt: dit hoofdstuk is klaar. Wat natuurlijk ook zo is. Wat niet wegneemt dat de volgende hoofdstukken mooie en beter kunnen zijn. Daar gaan we voor!
Ik ben benieuwd: hoe gaan jullie om met afscheid nemen? Doen jullie dat bewust, met een momentje erbij? Of liever snel, pleister eraf en door? Laat het me weten door een reactie te sturen
Ik lees mee.
Liefs, Patricia
Reactie plaatsen
Reacties