Soms zie je aan de buitenkant niet wat iemand allemaal heeft meegemaakt.
Toen ik 15 jaar was overleed mijn moeder. Ineens veranderde alles. Mijn vader kreeg steeds meer moeite met lopen, het cafetaria van mijn ouders werd verkocht en we verhuisden. Van een onbezorgde jeugd ging ik naar een leven waarin er ineens van alles moest. Dingen waar je op je vijftiende eigenlijk nog helemaal niet mee bezig hoort te zijn.
Later gingen mijn man en ik samen wonen. Een mooie stap, maar tegelijkertijd voelde ik me ook schuldig dat ik mijn vader alleen achterliet. In die jaren kreeg ik ook nog een auto-ongeluk en hield daar een whiplash aan over.
Er waren gelukkig ook mooie momenten. We trouwden en bouwden samen verder aan ons leven.
Maar tien jaar na het overlijden van mijn moeder overleed ook mijn zus. Ze was pas 28 jaar. Er werd geen oorzaak gevonden.
En toch… we gingen altijd gewoon door.
Ik startte een massagepraktijk en die liep goed. Omdat ik geen nee kon zeggen werkte ik te veel. Maar om door te kunnen gaan droeg ik jarenlang een masker. Sterk zijn, doorgaan, niet te veel voelen.
Dat masker werkte… totdat het tegen mij ging werken.
Mijn lichaam trok uiteindelijk de grens die ik zelf niet zag. Ik viel volledig uit. Uiteindelijk lag ik 11 jaar grotendeels op bed. In het begin zelfs 24/7 en met een rolstoel naar het toilet. Naast ME/CVS kreeg ik ook te maken met fibromyalgie. In al die jaren groeide ook een depressie die uiteindelijk chronisch werd.
Er volgde een opname in een kliniek. Daar ben ik keihard gaan werken aan mezelf. Daar begon mijn echte herstelproces. Langzaam durfde ik mijn masker steeds vaker te laten zakken. Soms maar heel even… maar het was een begin.
Na de kliniek ben ik gaan werken als trainer van herstelcursussen. Daar heb ik met een aantal hele fijne collega’s mogen werken. Maar ook daar ging ik weer over mijn grenzen heen. Het leidde opnieuw tot een opname, met suïcidale gedachten. Deze opname was er voor mijn veiligheid.
Daarna ben ik weer gaan staan.
Ik ben weggegaan bij mijn werkgever en ben voor mezelf begonnen. Zo werd Kiek Op Herstel geboren. Dat is nu twee jaar geleden.
Ook daarin zit strijd. Kleine ondernemers die met hun hart klaarstaan voor anderen worden niet altijd gezien. Maar stap voor stap gaan we verder. Steeds meer mensen weten Kiek Op Herstel te vinden.
Ik ben ook dankbaar dat ik samen met Alice de Over Leven lotgenotengroep mag begeleiden. Dat mijn ervaringen, hoe zwaar soms ook, van betekenis mogen zijn voor anderen.
Steeds vaker mag het masker af.
Op weg naar wie je werkelijk bent.
Want: je bent niet meer wie je was, maar je wordt wie je wilt zijn.
De tekst van het nummer heb ik een tijd geleden al geschreven uit mijn verhaal. Het muziekale gedeelte is door AI gedaan.
Reactie plaatsen
Reacties